Yorick Meijdam

Michael heb ik leren kennen in 2010, op een vrijdag avond in augustus waren allebei ingehuurd als event fotograaf voor hetzelfde evenement maar door verschillende opdrachtgevers. Ik was toen relatief onervaren als het ging om evenementen, en dit was het eerste grote evenement bij een nieuwe opdrachtgever in een nieuwe omgeving. Bij aankomst kwam Michael meteen een praatje maken en stelde zich open op naar mij. Dat maakte het fotograferen van dat evenement een stuk minder spannend. Vanaf dat moment hielden we contact en zagen we elkaar vaker op evenementen, daarnaast hebben we samen ook eigen werk gemaakt en beschouw ik Michael nu echt als een goede vriend.

Mijn grootste passie in fotografie is het streven om alle elementen van de situatie (of opdracht) naar elkaar toe te laten komen in de foto. Het is elke keer weer een puzzel die opgelost moet worden. Dat kan voor een evenement gelden, maar ook zeker voor een portret. Mijn grootste passie hierin is het oplossen van die zogenoemde puzzel in extreme omgevingen zoals een reportage van een bergexpeditie.

Mijn inspiratie wisselt nog weleens, het is afhankelijk van het soort werk en/of de bui die ik heb. Ik vind fotografie een persoonlijk beroep, waarbij het eindresultaat wordt gekenmerkt door het karakter van de fotograaf. Over het algemeen kijk ik daarom weinig naar andere fotografen en haal ik mijn dagelijkse inspiratie bij personen uit een andere beroepen. Als het gaat om fotografen waar ik weleens met een gepast jaloers oogje naar kijk, dan zouden dat Tim Kemple, Jimmy Chin en Sam Hurd zijn.

Wat mij kenmerkt als fotograaf is dat ik over het algemeen ben ik erg geïnteresseerd in de interne technieken van de camera, zowel het mechanische als het elektronische gedeelte. Die kennis zorgt ervoor dat ik veel controle heb op licht en kleur. Onder collega fotografen word ik weleens als de techneut gezien maar die kant laat ik nooit zien aan klanten. Op evenementen probeer ik een balans te vinden tussen intimiteit en afstand. Ik laat daarom ook graag mensen hun ding doen en probeer ik ze in hun element vast te leggen. Wanneer nodig zal ik naar de voorgrond treden om een ‘bewuste’ foto te maken. De balans hierin vind ik noodzakelijk om een goede reportage te kunnen maken waarbij de kijkers zich goed kunnen inleven.